Łupieżca umysłów // The Mind Flayer

▼▼▼ PLEASE SCROLL DOWN FOR ENGLISH▼▼▼

Łupieżca umysłów

Z pozoru niewidoczne, przegapione, niewychwycone
Przy głębszym spojrzeniu pojawia się w przestrzeni
Między ścianami, a odwróconym odbiciem
Pochłania ludzki umysł i karmi się strachem
Uwaga, nadchodzi
Każdego na swej drodze może srogo uszkodzić
Ciemny, nieprzyjemny, nieprzewidywalny
Nie z tego świata powiadają
Z wymiaru odwróconej rzeczywistości
Gdzie wszystko ocieka mrokiem
Bez głębi czasu
Niby znikasz, a tak właściwie to
Pozostajesz w ukryciu
Strach cię obleciał
Spójrz na ściany
Może właśnie teraz on na ciebie patrzy…

 

The Mind Flayer

Seemingly invisible, missed, uncaptured
With a deeper look, it appears in the space
Between the walls and the inverted reflection
It absorbs the human mind and feeds on fear
Attention, it is coming
Anyone on his way can be severely damaged
Dark, unpleasant, unpredictable
It is not from this world – as they say
From the dimension of inverted reality
The Upside Down
No depth of time
You seem to disappear
But actually, you remain hidden
Does fear has come over you?
Look at the walls
Maybe it is looking at you right now…


inspired by Stranger Things on Netflix

Dni sprzed zaćmienia 

Zapada zmrok
Gasną światła
Zero niepotrzebnego hałasu
Kiedyś godzina policyjna
Dziś standardowe życie gdy zachodzi słońce
Nawet ono ma już dosyć
Protest natury
Kłopoty człowieka

Czasami myśle o tamtych dniach
Tych sprzed zaćmienia
Ile roślin nie zdążyłem poznać
Ich zapachu i przeznaczenia
To może zabrzmieć smutno
Chciałbym przestać istnieć jak one
Powolnym krokiem dotrzeć do końca
Później budzę się z tego snu i patrzę na nowy świat
Planeta już obraca się wolniej
Ocean już nie taki spokojny
Zwierzęta dziczeją
Ludzie
Ach ludzie
Cóż za prymitywna rasa
Sami do tego doprowadziliśmy
Z pełna świadomością
Tak jakby skazać samego siebie na śmierć
I żyć z tym przez wiele lat
Później spojrzeć prawdzie w oczy
I przeprosić za błąd
Za późno
Teraz piach
Gruz
Zalane pola
Umarłe lasy

A dusze już dawno nas opuściły
Adieu
Arrivederci
Adios
Amen

Uciekł i nie wrócił 

Zniknął rozpłyną się wraz z ostatnim promieniem słońca
Zatopił się w stygnącym wosku zapachowej świeczki
Nic nie powiedział
Odszedł bez szeptu
Cichutko na palcach po drewnianej podłodze
Nie robiąc najmniejszego hałasu
Wyszedł i nie wrócił

Jaki był?
Inny.
Koniecznie chciał być wielki.
Większy niż Atlas trzymający ziemie na swych potężnych barkach
Zagubiony.
Często chodził zamyślony zakłopotany zapatrzony
Unikalny w swym rodzaju
Patrzył ponad gwiazdy
Szukał sensu w nienormalnym
Nie używał słów wdzięczności
Gonił pod prąd gasił jasność
A po ciemku bał się zasnąć
Widział cień postaci zarys
Tracił zmysły chciał go zranić
Rozbił pieści o kruche brytyjskie ściany
Dobrze wiedział że to wszystko na nic
Nie ucieknie od przeszłości
Nie znieczuli tamtych wydarzeń
Dlatego uciekł
Schronił się przed potęga własnych obrażeń


WilliamCezar

Zainfekowany

Jesienny stroik zmoczonych liści
Drzewa czynią ukłony
Poległy od siły żywiołu ziemskiego
Szlaki błotem posłane
Niebo ponurym odcieniem szarości swą obecność zaznacza
Krople po brudnej szybie spływają mozolnie
Jedna na drugą łącząc się w jedną
Ciężarem swym torują spływ dla reszty
Ogólnie mokry i smutny klimat przenika przez skórę człowieka

Na kilka dni odłączony od świata żywych
Kwarantanna
Zainfekowany wirusem o nazwie
Mam dosyć tego przykrego kraju


Kiedy już przeziębienie wprowadza w stan najwyższej inspiracji do pisania poezji o sytuacji podbramkowej – bo przecież chory facet w domu to najgorszy rodzaj końca świata.

Czas ucieczki

Czas ucieka
Czas uciekać
Nic mnie już tu nie trzyma
Odrobinę sentymentu
Może mniej niż chciałbym mieć
Tęsknić ja z pewnością nie zamierzam
Za to wspomnieć mogę z czasem
Czas rozpływa się jak ciecz
Ciecz tak cwana i przebiegła
Niby masz ją w garści teraz
A za moment znajdzie ujście
Zwieje z czasem
W pogodni za swym przeznaczeniem
Bądź jak woda mawiał mistrz pewien
Jedno jest pewne
Jedna studnia nie zapewni wody wiecznie
Czas ucieka
Wody ubywa
Pora znaleźć nowego źródła miejsce

 


Kiedy przyjdzie ten moment, w którym człowiek człowiekowi zacznie być największym wrogiem – co zrobisz? Życie lub śmierć albo…

Małe światełko w tunelu

Na początku zawsze jest uśmiech
Od ucha do ucha
Ten szczery prawdziwy uśmiech
Nawet oczy się śmieją
Ciało układa się i formuje
W szczęśliwy splot namiętnych uniesień
Lecz kiedyś musi nadejść ten dzień
Radosne twarze zastygły
Myśli narwanym rytmem
Odbierają właściwe funkcje człowieka
Umysł zaczyna szaleć i panikować
Instynkt przetrwania bierze górę
Nadchodzi ciemność
A granica jest bardzo cienka
Dzisiaj stoisz chodzisz i biegasz
Jutro pełzasz i prosisz o litość
By móc chociaż usiąść
Przez mękę do szczęścia mawiają
Taki układ chodź trudny do zniesienia
Może być jedyną z możliwych dróg
Przemyśl jaką decyzję podejmiesz dziś
Bo jutro może już cię tu nie być
A małe światełko w tunelu
Wciąż na ciebie czeka
Swym lichym lecz pełnym nadziei blaskiem
Wyznacza ścieżkę przyszłości
Jeszcze jest szansa aby to wszystko naprawić
Poskładać w całość to co było porozrzucane
Każdy element starannie złączyć z kolejnym
A nazajutrz świat będzie o niebo lepszy
Bynajmniej taki jest plan

 


Czasami potrzeba poczekać na ten odpowiedni moment. Jednak warto mieć z tyłu głowy tykające wskazówki zegara.

Ja i mój wierzchowiec

Jadę samotnie przemierzam pustkowia pobliskich rejonów
Szukam prawdy kryjącej się za warstwą nieokiełznanych uczuć
Kołysząc się łagodnie na grzbiecie mojego wierzchowca
Wsłuchuję się w ciszę przenikającą strefę zieleni i piachu
Zielony przesmyk – tak na to wołają
Dla mnie jest punktem obserwacyjnym
Aby wypatrzeć myśli dobiegające z przyszłych niedalekich wydarzeń
Stoję na szczycie a moje oczy wpatrzone w horyzont
Gonią za granicą filtrując każdy napotkany wyróżniający się obiekt.
Jestem obserwatorem życia
Obserwatorem swojego losu
Przerzucam nogę nad siodłem
Gwałtownym dotykiem pięty w tułów przywracam do życia
Żarzące się ciało głodne przygód dnia jutrzejszego
Ściemnia się a droga powrotna wymaga czasu
Dziś mamy go dla siebie a jutro to jedna wielka zagadka.


Dnia 3/10/2019 oddałem na cele charytatywne ( http://www.r-evolution.org.uk/ ) mój wspaniały rower, na którym przejechałem setki kilometrów. Posłużył mi prawie trzy sezony. Nigdy dotąd nie wyobrażałem sobie, jak silne może być połączenie emocjonale z rzeczą martwą. Wydaje mi się, iż rzeczy, do których się przyzwyczajami stają się częścią nas i dostają kawałek żywej duszy. Będę wspominał ten dzień.

Koniec jest bliski. The end is near.

(▼▼▼Please scroll down for English▼▼▼)

Koniec jest bliski

Zapada noc. Mroźna, niespokojna noc. Siedzimy w ciemnym pomieszczeniu okryci starymi kocami. Zza ścian budynku, który jest w oplakanym stanie wydobywa się szelest, krzyki, płacz, mlaskanie oraz odgłos zbliżających się kroków. Nasze oddechy i bicie serca sugerują strach. Wysokie strachu natężenie. Przytulamy się jeszcze bardziej odliczając sekundy do rana. O świcie wszystko znika. Świat wraca do niby normy. Ludzie mogą swobodnie przemierzać szlaki miast. Stałe, wydeptane i oznaczone ścieżki pozwalają nam nie pogubić się w terytorium, które jeszcze nie było przeczesane oraz sprawdzone. Nasz nowy świat to garstka ocalałych. Labirynt budowli dzielący się na znane i nieznane obszary.

the-walking-dead-carl-rick-9812

Mamy średnio piętnaście godzin możliwości za dnia, aby odkryć nieznane, zrobić zapasy na noc i wrócić do bezpiecznego – w miarę – miejsca, które uznaliśmy za nasz dom.

Jest to tylko jedna z wizji tego jak mógłby wyglądać czas po apokalipsie, amargedonie, ragnaroku – zwał jak zwał.

Czy sceny przedstawione w licznych filmach takich jak: Pojutrze (2004), Jestem Legedną (2007), Droga (2009), 2012 (2009), Księga Ocalałych (2010) albo World War Z (2013) mogą zawierać cząstkę prawdy, przepowiedni która spotka nas za jakiś czas? Globalne ocieplenie, wojny domowe, polityczne bitwy, szerząca się wzajemna nienawiść, wzrastające ceny żywności, upadające firmy, zwiększające się niebezpieczeństwo na ulicach po zmroku.

koniecjestbliskigrafika

Nawet w samym mieście Hullywood, w którym mieszkam od lat jedenastu coraz częściej słyszy się o rabunkach, morderstwach, sytuacjach kryminalnych.

Możliwość spokojnego życia odsuwa się od nas wielkimi krokami, ale przecież na co dzień nie jest to informacja, która kształtuje nasz dzienny plan, gdzie na samym szczycie listy widnieje grubymi literami napis: PRZEŻYĆ.

Czy zastanawiasz się nad kataglizmem, zagrożeniem, a nawet śmiercią? Od śmierci nikt nie ucieknie, a moment tego wydarzenia jest nieznany. Świadomym można być naszych decyzji – co zrobię gdy zajdzie potrzeba chronienia własnej rodziny? Na ile jestem przygotowany? Czy mam wystarczająco narzędzi, umiejętności zmagazynowanych zasobów pożywienia, by móc przetrwać jak najdłużej?

A może połóżmy się wszyscy w łóżku, zażyjmy tabletki – dużą ich ilość – i znikniemy w ciszy nieprzeszkadzając innym w prowadzeniu życia, które wymaga wielu wyrzeczeń, poświęcenia, zmagania się z głodem i pragnieniem.

Moje obecne myśli bazują na przeżyciach i doświadczeniach, które zbieram w grze Dying Light – gra komputerowa firmy Techland. Rozwój, doskonalenie się w rzemiośle, walka o lekarstwa, środki opatrunkowe, pojedynki na śmierć lub życie będąc otoczonym przez hordę zarażonych, wściekłych przemieńców.
Fikcyjna przygoda dająca szansę wcielenia się w postać i spróbowania swoich sił w świecie już nie tak przyjaznym i kolorowym jak przed laty.

kolazpd2828s

Temat apokalipsy jest wciąż eksplorowany, a hipotezy pewnego dnia zweryfikuje rzeczywisty obraz przyszłego świata – pytanie tylko kiedy?


The end is near

Night falls. A cold, restless night. We are sitting in a large area covered with old blankets. Behind the walls of the building, which is in a deplorable condition, there is rustling, screams, crying, munching, and the sound of approaching steps. Our breaths and heartbeat suggest fear. High fear intensity. We hug even more counting the seconds to the morning. At dawn, everything disappears. The world is returning to normal. People can freely traverse city routes. Permanent, trampled and marked paths allow us not to get lost in a territory that has not yet been combed and checked. Our new world is a handful of survivors. A maze of buildings divided into known and unknown areas.
We have an average of fifteen hours of opportunity per day to discover the unknown, make reserves for the night, and return to a safe – as far as – place that we considered our home.

the-walking-dead-carl-rick-9812

This is just one of the visions of what time after the apocalypse, armageddon, Ragnarok might look like – call it like it.

Can scenes presented in numerous films such as: The Day After Tomorrow (2004), I am legend (2007), The Road (2009), 2012 (2009), The Book of Eli (2010) or World War Z (2013) contain a piece of truth, a prophecy that will meet us after some time? Global warming, civil wars, political battles, spreading mutual hatred, rising food prices, falling businesses, increasing danger in the streets after dark.

koniecjestbliskigrafika

Even in the city of Hullywood, where I have lived for eleven years, we hear more and more about robberies, murders, and criminal situations.

The possibility of a peaceful life moves away from us with great strides, but every day it is not information that shapes our daily plan, where at the very top of the list there is an inscription in capital letters: SURVIVE.

Are you wondering about cataclysm, danger, and even death? No one will escape from death, and the moment of this event is unknown. We can be aware of our decisions – what will I do if I need to protect my family? How prepared am I? Do I have enough tools and the skills of stored food resources to survive as long as possible?
Let’s all go to bed, take some pills – lots of them – And we will disappear in silence without disturbing others in living a life that requires many sacrifices, sacrifice, struggle with hunger and thirst.

My current thoughts are based on experiences and experiences that I collect in the game Dying Light – a computer game by Techland. Development, improvement in craftsmanship, fight for medicine, dressings, duels to death or life being surrounded by a horde of infected, furious transformers.
A fictional adventure that gives you the chance to play as a character and try your hand at a world that is not as friendly and colorful as it was years ago.

kolazpd2828s

The subject of the apocalypse is still explored, and the hypotheses will one day verify the real picture of the future world – the only question is when?

 

Home and family

East or West, home’s best
That what they saying
Where is my home?
Where is my family? And…
Where are we now?

‘Ull my fella. We are ‘Ull.
An unexpected course of events
Feel lost in this new world
I stood listening to the dialect
I went back to my family
We will not live here a day longer

Ten years later

Still here
Still breathing
Still, have hope to find our true home…

Blog at WordPress.com.

Up ↑