GAMEOVER jest tylko raz

Życie to najbardziej realistyczna gra survivalowa
Masz wiele podejść, lecz pasek zdrowia nie regeneruje się wraz z postępem misji
Tutaj z wiekiem doświadczasz sytuacji niekiedy podbramkowych
Nie masz wyjścia, musisz iść do przodu
Brak autozapisu
Nie ma możliwości dokończenia życia poźniej
Jesteś ty i wyzwania dnia codziennego
Polegniesz wiele razy
Jednak nie będzie dostępu do ponownego przejścia poziomu
Gromadzisz fundusze na ekwipunek, pożywienie, opłaty
Potrzebujesz umiejętności zarządzania czasem
Twoje drzewko rozwoju możesz oczwywiście modyfikować
Pamiętaj o tym, że czas płynie
Ponownie wczytanie pliku zyciezapis001.sav grozi niepowodzeniem

A jakby tak spróbować od nowa
Zostawić wszystko i uciec
Przeszłość pozostaje w zamknięta w piwnicy
Nowy stan gry ze świeżym zapisem smierc.sav

Koszmar

Nie wychodź nocą jeżeli nie musisz
Pozostań w domu siedź cicho
Gdy robi się ciemno koszmar się budzi
Nie daj się spostrzec bo będzie licho

Słychać go z oddali nadchodzi
Sapie warczy pazurem o beton ociera
W blasku księżyca bardzo się mieni
W totalnej jasności obumiera

Ani to wampir ani wilkołak
Nikt go nie widział a strach przed nim wielki
Wejdź na najbliższy wierzchołek
By uniknąć niespodziewanej śmierci

Mroczna noc koszmary sie śnią
Pora wrócić do żywych
Może to wymysł zawładną mną
Pewnie zostałem otruty

Nie bardzo realne są takie wieści
Boje się teraz odwracać
Gdy słucham tych wszystkich opowieści
Chciałbym nauczyć się latać

Uciekać gdzie pieprz rośnie
Zgubić koszmar zostawić za sobą
Mając najskrytszą nadzieje
Na noce bez strachu przed nocą

Łupieżca umysłów // The Mind Flayer

▼▼▼ PLEASE SCROLL DOWN FOR ENGLISH▼▼▼

Łupieżca umysłów

Z pozoru niewidoczne, przegapione, niewychwycone
Przy głębszym spojrzeniu pojawia się w przestrzeni
Między ścianami, a odwróconym odbiciem
Pochłania ludzki umysł i karmi się strachem
Uwaga, nadchodzi
Każdego na swej drodze może srogo uszkodzić
Ciemny, nieprzyjemny, nieprzewidywalny
Nie z tego świata powiadają
Z wymiaru odwróconej rzeczywistości
Gdzie wszystko ocieka mrokiem
Bez głębi czasu
Niby znikasz, a tak właściwie to
Pozostajesz w ukryciu
Strach cię obleciał
Spójrz na ściany
Może właśnie teraz on na ciebie patrzy…

 

The Mind Flayer

Seemingly invisible, missed, uncaptured
With a deeper look, it appears in the space
Between the walls and the inverted reflection
It absorbs the human mind and feeds on fear
Attention, it is coming
Anyone on his way can be severely damaged
Dark, unpleasant, unpredictable
It is not from this world – as they say
From the dimension of inverted reality
The Upside Down
No depth of time
You seem to disappear
But actually, you remain hidden
Does fear has come over you?
Look at the walls
Maybe it is looking at you right now…


inspired by Stranger Things on Netflix

Dni sprzed zaćmienia 

Zapada zmrok
Gasną światła
Zero niepotrzebnego hałasu
Kiedyś godzina policyjna
Dziś standardowe życie gdy zachodzi słońce
Nawet ono ma już dosyć
Protest natury
Kłopoty człowieka

Czasami myśle o tamtych dniach
Tych sprzed zaćmienia
Ile roślin nie zdążyłem poznać
Ich zapachu i przeznaczenia
To może zabrzmieć smutno
Chciałbym przestać istnieć jak one
Powolnym krokiem dotrzeć do końca
Później budzę się z tego snu i patrzę na nowy świat
Planeta już obraca się wolniej
Ocean już nie taki spokojny
Zwierzęta dziczeją
Ludzie
Ach ludzie
Cóż za prymitywna rasa
Sami do tego doprowadziliśmy
Z pełna świadomością
Tak jakby skazać samego siebie na śmierć
I żyć z tym przez wiele lat
Później spojrzeć prawdzie w oczy
I przeprosić za błąd
Za późno
Teraz piach
Gruz
Zalane pola
Umarłe lasy

A dusze już dawno nas opuściły
Adieu
Arrivederci
Adios
Amen

Uciekł i nie wrócił 

Zniknął rozpłyną się wraz z ostatnim promieniem słońca
Zatopił się w stygnącym wosku zapachowej świeczki
Nic nie powiedział
Odszedł bez szeptu
Cichutko na palcach po drewnianej podłodze
Nie robiąc najmniejszego hałasu
Wyszedł i nie wrócił

Jaki był?
Inny.
Koniecznie chciał być wielki.
Większy niż Atlas trzymający ziemie na swych potężnych barkach
Zagubiony.
Często chodził zamyślony zakłopotany zapatrzony
Unikalny w swym rodzaju
Patrzył ponad gwiazdy
Szukał sensu w nienormalnym
Nie używał słów wdzięczności
Gonił pod prąd gasił jasność
A po ciemku bał się zasnąć
Widział cień postaci zarys
Tracił zmysły chciał go zranić
Rozbił pieści o kruche brytyjskie ściany
Dobrze wiedział że to wszystko na nic
Nie ucieknie od przeszłości
Nie znieczuli tamtych wydarzeń
Dlatego uciekł
Schronił się przed potęga własnych obrażeń


WilliamCezar

Zainfekowany

Jesienny stroik zmoczonych liści
Drzewa czynią ukłony
Poległy od siły żywiołu ziemskiego
Szlaki błotem posłane
Niebo ponurym odcieniem szarości swą obecność zaznacza
Krople po brudnej szybie spływają mozolnie
Jedna na drugą łącząc się w jedną
Ciężarem swym torują spływ dla reszty
Ogólnie mokry i smutny klimat przenika przez skórę człowieka

Na kilka dni odłączony od świata żywych
Kwarantanna
Zainfekowany wirusem o nazwie
Mam dosyć tego przykrego kraju


Kiedy już przeziębienie wprowadza w stan najwyższej inspiracji do pisania poezji o sytuacji podbramkowej – bo przecież chory facet w domu to najgorszy rodzaj końca świata.

Czas ucieczki

Czas ucieka
Czas uciekać
Nic mnie już tu nie trzyma
Odrobinę sentymentu
Może mniej niż chciałbym mieć
Tęsknić ja z pewnością nie zamierzam
Za to wspomnieć mogę z czasem
Czas rozpływa się jak ciecz
Ciecz tak cwana i przebiegła
Niby masz ją w garści teraz
A za moment znajdzie ujście
Zwieje z czasem
W pogodni za swym przeznaczeniem
Bądź jak woda mawiał mistrz pewien
Jedno jest pewne
Jedna studnia nie zapewni wody wiecznie
Czas ucieka
Wody ubywa
Pora znaleźć nowego źródła miejsce

 


Kiedy przyjdzie ten moment, w którym człowiek człowiekowi zacznie być największym wrogiem – co zrobisz? Życie lub śmierć albo…

Małe światełko w tunelu

Na początku zawsze jest uśmiech
Od ucha do ucha
Ten szczery prawdziwy uśmiech
Nawet oczy się śmieją
Ciało układa się i formuje
W szczęśliwy splot namiętnych uniesień
Lecz kiedyś musi nadejść ten dzień
Radosne twarze zastygły
Myśli narwanym rytmem
Odbierają właściwe funkcje człowieka
Umysł zaczyna szaleć i panikować
Instynkt przetrwania bierze górę
Nadchodzi ciemność
A granica jest bardzo cienka
Dzisiaj stoisz chodzisz i biegasz
Jutro pełzasz i prosisz o litość
By móc chociaż usiąść
Przez mękę do szczęścia mawiają
Taki układ chodź trudny do zniesienia
Może być jedyną z możliwych dróg
Przemyśl jaką decyzję podejmiesz dziś
Bo jutro może już cię tu nie być
A małe światełko w tunelu
Wciąż na ciebie czeka
Swym lichym lecz pełnym nadziei blaskiem
Wyznacza ścieżkę przyszłości
Jeszcze jest szansa aby to wszystko naprawić
Poskładać w całość to co było porozrzucane
Każdy element starannie złączyć z kolejnym
A nazajutrz świat będzie o niebo lepszy
Bynajmniej taki jest plan

 


Czasami potrzeba poczekać na ten odpowiedni moment. Jednak warto mieć z tyłu głowy tykające wskazówki zegara.

Ja i mój wierzchowiec

Jadę samotnie przemierzam pustkowia pobliskich rejonów
Szukam prawdy kryjącej się za warstwą nieokiełznanych uczuć
Kołysząc się łagodnie na grzbiecie mojego wierzchowca
Wsłuchuję się w ciszę przenikającą strefę zieleni i piachu
Zielony przesmyk – tak na to wołają
Dla mnie jest punktem obserwacyjnym
Aby wypatrzeć myśli dobiegające z przyszłych niedalekich wydarzeń
Stoję na szczycie a moje oczy wpatrzone w horyzont
Gonią za granicą filtrując każdy napotkany wyróżniający się obiekt.
Jestem obserwatorem życia
Obserwatorem swojego losu
Przerzucam nogę nad siodłem
Gwałtownym dotykiem pięty w tułów przywracam do życia
Żarzące się ciało głodne przygód dnia jutrzejszego
Ściemnia się a droga powrotna wymaga czasu
Dziś mamy go dla siebie a jutro to jedna wielka zagadka.


Dnia 3/10/2019 oddałem na cele charytatywne ( http://www.r-evolution.org.uk/ ) mój wspaniały rower, na którym przejechałem setki kilometrów. Posłużył mi prawie trzy sezony. Nigdy dotąd nie wyobrażałem sobie, jak silne może być połączenie emocjonale z rzeczą martwą. Wydaje mi się, iż rzeczy, do których się przyzwyczajami stają się częścią nas i dostają kawałek żywej duszy. Będę wspominał ten dzień.

Blog at WordPress.com.

Up ↑