Od jutra.

Postanowienia noworoczne. Rozpisane plany treningowe. Karnety na siłownie zapłacone, dieta – czyli szerokorozumiane odżywianie – uaktualniona, więc można ruszać.

A co, gdyby to wszystko przełożyć na jutro?

Świąteczna ilość spożywanych kalorii spowodowała u mnie niechęć do ruszania się gdziekolwiek. Zasapany, ociężały jak stary wagon towarowy. Kilka kilo więcej na liczniku, a robi tak dużą różnicę.

Mój plan jedzeniowy nosi nazwę: OD JUTRA.

Prokrastynacja wszystkiego co możliwe oprócz oglądania seriali jak np. Belfer z Maciejem Stuhrem. Polecam, bo trzyma w napięciu. Chyba nie ma w tym nic złego, gdy realizację celów na ten rok przeniosę aż do ukończenia serialowego sezonu prawda?

Poza tym, zwykle już w marcu siłownie stają się mniej zapełnione, bo ekscytacja nową zajawką opada wraz z pierwszym, wiosennym deszczem.

Od jutra to taka troche droga życia. Możliwość ograniczenia stresu biorącego się z narzuconych wyzwań, pochodzących głównie z portali społecznościowych. Presja wcale nie sprzyjająca rozwojowi, a tylko bardziej demotywująca człowieka w jego marzeniach o zgrabnej sylwetce lub lepszej kondycji podczas biegania.

Nic się nie stanie, kiedy zrobisz inaczej niż inni i zaczniesz od jutra. To nie porażka.

Trenowałem przez wiele lat: sporty walki, podnoszenie ciężarów, koszykówka i kolarstwo. Dawałem z siebie wszystko. Pilnowałem tego co jem, a nawet nie spożywałem mięsa przez rok. Bawiłem się tematem na różne strony. Pasja wypełniała moje dni. Żałowałem każdej przerwy na odpoczynek, bo wierzyłem, że wszystko co robię musi dawać sens dla mojego rozwoju: umysłowego, fizycznego i duchowego. Innymi słowy – padło mi na mózg. Czytanie tylko i wyłącznie książek z literatury inspiracyjnej pomagało mi przez moment, a później musiałem uzupełnić swoje – nazwę to – podniecenie kolejną lekturą z tej samej kategorii. Inne gatunki to przecież strata czasu. Trwało to tak mniej więcej cztery lata.

***
Czasami coś czego nie widzimy z centrum wydarzenia może być naszym, najczęściej popełnianym błędem. Przecież będę odpoczywał po śmierci. Hmm, nawet z tym to jedna, wielka niewiadoma.

Aby jeszcze głębiej nie wchodzić w depresyjny tok myślenia, zakończę wątek na podzieleniu się opinią: każdy dokonuje własnych wyborów, niektóre są mniej lub bardziej przemyślane, a efekt nie zawsze jest jednoznaczny. Rozpoczęcie akcji od jutra nie zmieni może zbyt wiele, ale pozwoli trzeźwo spojrzeć na sprawy, a może nawet pojawią się nowe pomysły, do sprawniejszej realizacji zadań.

OD JUTRA pozwala zdobyć dystans, a to już połowa sukcesu do nie ześwirowania. W dzisiejszych czasach to jednak bardzo ważne, tak uważam.


glowka-pracuje pd

Pozdrawia, trener Dominik xD

2020

Pierwszy wpis w nowym roku 2020.

Bieganina. Plątanina. Krzątanina.
Każdy biega, plącze się i tworzy sztuczny tłum. Zegar tyka, sprawy ważne w okresie świątecznym stają się mniej ważne. Papierologia znika na czas kolędowania, celebracji urodzin kogoś z rodziny, a strefa gastronomiczna prawie pęka od nadmiaru jadła. Licznik od prądu zapierdziela jak szalony, a bezpieczniki wyciskają z siebie siódme poty, by udźwignąć ciężar dekoracji, światełek, migoczących łańcuchów. Gdyby nie fakt utrzymywania oraz przekazywania tradycji dalej, z roku na rok wraz z nowym rokiem mogę odetchnąć z uglą.

Dla mnie to temat trudny chociażby ze względu na wydarzenia rodzinne, które kilka lat temu zabiły we mnie magię świąt. Mimo przeszłości staram się opanować żal i gniew dając z siebie sto procent, aby chociaż dzieciaki cieszyły się z przybycia białego brodacza. Nie jest istotny sam fakt prezentów, a bardziej klimat, który wspólnie tworzymy by świętować co roku, dodając kolejne warstwy wspomnień do osobistych pamiętników.

Czy jest tutaj puenta?

Może głębszej nie ma, lecz pomimo moich osobistych zmagań, emocjonalnych wzniesień i upadków, nieudanych prób bycia idealnym ojcem, traktuję okres świąteczny jako czas przemiany wewnętrznej. Coś magicznego unosi się w powietrzu, coś sprawia, że chcę mi się tworzyć, piec ciasta, gotować i ogarniać dom. Widzę większy sens starania się, a horyzont już nie wprowadza mnie w stan obaw. Czuję się bezpieczniej i swojo. Nawet życie na emigracji nie jest już taką przeszkodą.

A może to wszystko dzieje się za sprawą miłości? Może to ona mnie zmienia…


Szczęśliwego Nowego Roku 2020

Święta, święta i…

Taaak…

Już niebawem padną z ust Polaków te słowa. Słowa, które są jednocześnie smutne, zawierają przekaz upływającego czasu, westchnienia oraz wewnętrznej zadumy: Abyśmy za rok doczekali.

Święta, święta i po świętach.

Jednak, myślę sobie, że w tym roku może być inaczej. Wskazówek zegara nie da się zatrzymać. W zasadzie to można wyjąć baterie, ale to nic nie zmieni prawda?

Święta są codziennie. Codzienna celebracja mojego
JA, JESTEM. TY, JESTEŚ. ONI, SĄ.
I tak dalej, i tak dalej.

W trakcie świątecznych porządków, świątecznej przerwy od szkoły lub pracy, świątecznej atmosfery oraz świątecznych przygotowań kulinarnych pomyśl: ILE ZOSTAŁO CI ŻYCIA? ILE TEGO ŻYCIA JESZCZE PRZED TOBĄ? 

Jedna wielka niewiadoma, a jednak w trakcie odpowiedzi sprawa staje się klarowna – NIE WARTO ZMARNOWAĆ ANI CHWILI.

Wesołych Świąt!
Dziękuję, że czytacie moje wiersze i wpisy.
Magia poezji niech będzie z Wami!

swieta2_(www.e-gify.pl)

poetadominik

GAMEOVER jest tylko raz

Życie to najbardziej realistyczna gra survivalowa
Masz wiele podejść, lecz pasek zdrowia nie regeneruje się wraz z postępem misji
Tutaj z wiekiem doświadczasz sytuacji niekiedy podbramkowych
Nie masz wyjścia, musisz iść do przodu
Brak autozapisu
Nie ma możliwości dokończenia życia poźniej
Jesteś ty i wyzwania dnia codziennego
Polegniesz wiele razy
Jednak nie będzie dostępu do ponownego przejścia poziomu
Gromadzisz fundusze na ekwipunek, pożywienie, opłaty
Potrzebujesz umiejętności zarządzania czasem
Twoje drzewko rozwoju możesz oczwywiście modyfikować
Pamiętaj o tym, że czas płynie
Ponownie wczytanie pliku zyciezapis001.sav grozi niepowodzeniem

A jakby tak spróbować od nowa
Zostawić wszystko i uciec
Przeszłość pozostaje w zamknięta w piwnicy
Nowy stan gry ze świeżym zapisem smierc.sav

Koszmar

Nie wychodź nocą jeżeli nie musisz
Pozostań w domu siedź cicho
Gdy robi się ciemno koszmar się budzi
Nie daj się spostrzec bo będzie licho

Słychać go z oddali nadchodzi
Sapie warczy pazurem o beton ociera
W blasku księżyca bardzo się mieni
W totalnej jasności obumiera

Ani to wampir ani wilkołak
Nikt go nie widział a strach przed nim wielki
Wejdź na najbliższy wierzchołek
By uniknąć niespodziewanej śmierci

Mroczna noc koszmary sie śnią
Pora wrócić do żywych
Może to wymysł zawładną mną
Pewnie zostałem otruty

Nie bardzo realne są takie wieści
Boje się teraz odwracać
Gdy słucham tych wszystkich opowieści
Chciałbym nauczyć się latać

Uciekać gdzie pieprz rośnie
Zgubić koszmar zostawić za sobą
Mając najskrytszą nadzieje
Na noce bez strachu przed nocą

Łupieżca umysłów

Łupieżca umysłów

Z pozoru niewidoczne, przegapione, niewychwycone
Przy głębszym spojrzeniu pojawia się w przestrzeni
Między ścianami, a odwróconym odbiciem
Pochłania ludzki umysł i karmi się strachem
Uwaga, nadchodzi
Każdego na swej drodze może srogo uszkodzić
Ciemny, nieprzyjemny, nieprzewidywalny
Nie z tego świata powiadają
Z wymiaru odwróconej rzeczywistości
Gdzie wszystko ocieka mrokiem
Bez głębi czasu
Niby znikasz, a tak właściwie to
Pozostajesz w ukryciu
Strach cię obleciał
Spójrz na ściany
Może właśnie teraz on na ciebie patrzy…


Zainspirowane serialem Stranger Things na Netflix.

Dni sprzed zaćmienia 

Zapada zmrok
Gasną światła
Zero niepotrzebnego hałasu
Kiedyś godzina policyjna
Dziś standardowe życie gdy zachodzi słońce
Nawet ono ma już dosyć
Protest natury
Kłopoty człowieka

Czasami myśle o tamtych dniach
Tych sprzed zaćmienia
Ile roślin nie zdążyłem poznać
Ich zapachu i przeznaczenia
To może zabrzmieć smutno
Chciałbym przestać istnieć jak one
Powolnym krokiem dotrzeć do końca
Później budzę się z tego snu i patrzę na nowy świat
Planeta już obraca się wolniej
Ocean już nie taki spokojny
Zwierzęta dziczeją
Ludzie
Ach ludzie
Cóż za prymitywna rasa
Sami do tego doprowadziliśmy
Z pełna świadomością
Tak jakby skazać samego siebie na śmierć
I żyć z tym przez wiele lat
Później spojrzeć prawdzie w oczy
I przeprosić za błąd
Za późno
Teraz piach
Gruz
Zalane pola
Umarłe lasy

A dusze już dawno nas opuściły
Adieu
Arrivederci
Adios
Amen

Uciekł i nie wrócił 

Zniknął rozpłyną się wraz z ostatnim promieniem słońca
Zatopił się w stygnącym wosku zapachowej świeczki
Nic nie powiedział
Odszedł bez szeptu
Cichutko na palcach po drewnianej podłodze
Nie robiąc najmniejszego hałasu
Wyszedł i nie wrócił

Jaki był?
Inny.
Koniecznie chciał być wielki.
Większy niż Atlas trzymający ziemie na swych potężnych barkach
Zagubiony.
Często chodził zamyślony zakłopotany zapatrzony
Unikalny w swym rodzaju
Patrzył ponad gwiazdy
Szukał sensu w nienormalnym
Nie używał słów wdzięczności
Gonił pod prąd gasił jasność
A po ciemku bał się zasnąć
Widział cień postaci zarys
Tracił zmysły chciał go zranić
Rozbił pieści o kruche brytyjskie ściany
Dobrze wiedział że to wszystko na nic
Nie ucieknie od przeszłości
Nie znieczuli tamtych wydarzeń
Dlatego uciekł
Schronił się przed potęga własnych obrażeń


WilliamCezar

Zainfekowany

Jesienny stroik zmoczonych liści
Drzewa czynią ukłony
Poległy od siły żywiołu ziemskiego
Szlaki błotem posłane
Niebo ponurym odcieniem szarości swą obecność zaznacza
Krople po brudnej szybie spływają mozolnie
Jedna na drugą łącząc się w jedną
Ciężarem swym torują spływ dla reszty
Ogólnie mokry i smutny klimat przenika przez skórę człowieka

Na kilka dni odłączony od świata żywych
Kwarantanna
Zainfekowany wirusem o nazwie
Mam dosyć tego przykrego kraju


Kiedy już przeziębienie wprowadza w stan najwyższej inspiracji do pisania poezji o sytuacji podbramkowej – bo przecież chory facet w domu to najgorszy rodzaj końca świata.

Blog at WordPress.com.

Up ↑