Pętla

Świat wykonał pętle. A ludzie mu w tym pomogli. W zasadzie to jedno i to samo. Każdy z nas od siebie cegiełkę dołożył. A gdzie tam, to przecież kawał roboty – tak zaniedbać swój jedyny dom. Ale, kogo to ma obchodzić: nie moje podwórko to na nie sЯam. Brzydko odnosząc się w stosunku do ziemi. Tej niekiedyś pachnącej, tętniącej życiem natury. Dzisiaj to klatki wychowują zwierzaki, a smartfony nasze pociechy. Ale, jakie to ma znaczenie, skoro i tak przyjdzie na nas pora. Może nie zaraz – choć, to możliwe – za chwil kilka zgłosi się ktoś po nas. Przyjdzie, ustanie w progu. Bez pukania i zbędnych wyjaśnień rozliczny się z nami: co nasze to już nie nasze. I tak odejdziemy, by ziemię na nowo spulchnić. A świat z czasem zapomni, już trudno. Następna osoba odchodzi i nie będzie już go do snu tulić.

Prolog i Epilog

Prolog

A co, jeżeli nie masz racji? Kiedy myślisz, że ją masz i jesteś w stu procentach przekonany swojej decyzji. Tak bardzo wierzysz w swój wybór, lecz po włączeniu to nie chce działać. To, znaczy twoje życie. Wiadomość: TWOJE ŻYCIE NIE DZIAŁA JAK POWINNO. POCZEKAJ LUB ZRESTARTUJ.
Nie masz nad życiem kontroli. Nawet nie starasz się mieć, ponieważ autopilot odciąża cię każdego dnia. Pamięć mięśniowa oraz przyzwyczajenia pozwalają dotrzeć z punktu a do punktu b, lecz co było pomiędzy? Ile pamiętasz z tej trasy? Gdzie radość, która toważyszyła tobie za pierwszym razem? Hura, mogę jechać samochodem! Ale, jakie to ma znaczenie dzisiaj? Jaki jest sens posiadać coś, kiedy zapominam, że w ogóle to posiadam. Brak szczęścia i brak życia.
Jadę do pracy, każdego dnia mijam te same osoby. Oni się śpieszą, więc wnioskuję, że też jadą do pracy. Zapamiętuję ich twarze. Po tygodniu lub dwóch dojeżdżam do pracy i nie pamiętam czy dzisiaj mijałem przykładowo panią Jolę lub pana Sławka. Umknęła mi przejażdżka i nie wiem jak tam dotarłem. Gdzie wtedy byłem? Tak jakbym utknął w czasoprzestrzeni, przeładowany myślami straciłem kawałek życia. Byłem, zniknąłem i nagle jestem.
Byłem w błędzie oraz wiem, że nie miałem racji. A ty myślisz, że wciąż ją masz? Zależy, z której strony patrzysz. Zależy jaką rację masz na myśli. Twoją? Czy może twoją, lecz bazującą na przekonaniach i uprzedzeniach? Gdy będzie taka potrzeba to oddasz życie za swoją rację? Czy może wyżekniesz się jej i przyznasz do błędu?
Patrzę na swoje życie z perspektywy siedzącej. Nie mierzę się z życiem stojąc, świecąc budową ciała albo umiejętnościami. Tutaj to nie ma znaczenia. Tutaj każdy jest równy. Dlatego zniżyłem się do poziomu dziecka. Chcę przeżywać wszystko na nowo. Chcę doświadczać wszystkiego od początku. Chcę się bawić i cieszyć z zabawy. Chcę móc pić kawę i tylko tym raczyć się w danej sekundzie, minucie, godzinie. Nie czuć upływu czasu, nie spoglądać na zagarek. Przez chwilę dłuższą poczuć się jak nowo narodzony człowiek.
Jeżeli w tym wszystkim nie mam racji – to dobrze. Dziecko nie zawsze ją ma.

Epilog

Coś czego nie ma. Coś, co może pojawić się jutro, lecz jeszcze o tym nie wiesz. Zamykasz oczy, by zasnąć, a tak naprawdę przenikasz w świat astralny, świat fantazji, urojeń, przygód, klęski i niewyjaśnionych wydarzeń.
Ktoś puka do drzwi. Wstajesz, wychylasz się zza rogu, by przypomnieć sobie, że oglądasz ulubiony serial i to właśnie w nim ktoś do tych drzwi pukał.
Strach pomyśleć gdybym był inwalidą. Chory na raka lub potrzebujący nagłego przeszczepu jakiejś partii ciała. Stokrotne dzięki za przypomnienie, że warto iść do przodu, mimo znaku ślepa uliczka. Ponad horyzont. Ponad zasięg własnego umysłu.
Ktoś właśnie patrzy. Ktoś odlicza minuty do końca. Ktoś podlicza dobre i złe zachowania. Budzę się i widzę: kartkę, długopis, telefon, zapalniczkę, paczkę papierosów i niedopitą kawę. Jeszcze nie taka zimna. Jeszcze jest czas, by to wszystko pozmieniać.


Dominik Choromański

Nieudana Próba Traw

Trafił do nas wygłodniały, cały posiniaczony, sama skóra i kości. Żal było patrzeć na los tego chłopca. Prawdopodobnie sierota, lecz nie śpieszyło się nikomu tego potwierdzać. Został u nas. Znaleziony pewnej, mroźnej nocy na rozbitej łódce przy przystani. Miał szczęście, że jeden z naszych polował wtedy na bestię w tamtej, względnie bezpiecznej okolicy. Chłopiec potrzebował sporo czasu by dojść do siebie. Jednak od początku widać u niego było wolę walki i chęć przeżycia choćby jeszcze jednego dnia. Jego rany nie były spowodowane przez atak potwora, lecz musiał być długo nieprzytomny, a nurt wody zadecydował gdzie ostatecznie znajdzie się bezbronne ciało. Skały mogłby być przyczyną pokiereszowanej łodzi oraz marnego stanu zdrowia chłopca.

Nabierając witalności, młody chcąc nie chcąc, jak inni w jego wieku musiał stoczyć pojedynek z wałsnym odbiciem. Trudne testy oraz sprawdziny, z którymi się zapoznał przynosiły uśmiech na jego twarzy. Jego organizm był zupełnym przeciwieństwem. Częste, przewlekłe choroby i nietolerancje składników, które wchodziły w skład specjalnej diety przy wymagającym wysiłku fizycznym. Będąc na wyczerpaniu psychicznym, z przyczyny boleści brzucha, forma chłopca malała, a jego umiejętności i predyspozycje – mimo, iż miał ogromny potencjał – nie spełniały odpowiednich wymogów aby przejść do następnego etapu.

Chłopiec nie miał totalnie nic do stracenia. Budził się przed wszystkimi, trenował poza godzinami i starał się z całych sił udowodnić, że się nadaje. Cóż mieliśmy zrobić. Odmówić biedakowi? Pomimo naszych skamieniałych serc, każdemu zrobiło się w tamtej chwili miękko i niepewni swoich decyzji puściliśmy chłopaka na Próbę Traw. Wiedząc, że może to być koniec przygody, chłopak zdeterminowany przystąpił do etapu mutacji. Dalsze wydarzenia możecie sobie wyobrazić.

Bywaj Mikkel. Dzielny był z ciebie wojownik i niedoszły wiedźmin.

 

Wybieram wygraną

Jedna kluczowa decyzja. Nowy, całkowicie odmienny start. Wyjątkowa chwila.
Fundamenty płoną, a dotychczasowa nagromadzona wiedza zda się na nic.
Błądzenie po nieznanym gruncie. Panika i zakłopotanie. Przyśpieszone tętno.
Krew buzuje. Nie na darmo. Instynkty ostrzegają człowieka przed terenem wcześniej nie eksplorowanym. Wiotkie nogi. Sucho w ustach. Ścisk w brzuchu. Wszystko się zgadza.
Podekscytowanie wymieszane z dozą niepewności. Element zaskoczenia.
Bum! Strzał. Jeden po drugim. Nie ma odwrotu. Machina zmiany ruszyła. Linia z nakazem jazdy do przodu. Najbliższy nawrót możliwy dopiero po pierwszej porażce, która może kosztować życie. Wybieram wygraną.
Uśmiech na twarzy. Ten zjazd wcale nie był taki straszny. Dziękuję sobie, że to zrobiłem.
W przeciwnym razie nie zasmakowałbym tak fantastycznej przygody jaką jest podjęcie ryzyka.

Blog at WordPress.com.

Up ↑